| моманты |
[Лют. 9, 2010|08:13 pm] |
Ёсць такія моманты якія проста хочацца захаваць на здымку і зусім не мае значэння іх якасць. У гэтым сутнасць фатаграфіі. |
|
|
| И над этими существами Кулау был царем. |
[Лют. 8, 2010|07:56 pm] |
- Что ты сделал с моими людьми? - спросил он. - Где мальчик, две
женщины и мужчина?
- Они сдались нам. А теперь твоя очередь, - я пришел за тобой.
Кулау недоверчиво рассмеялся.
- Я свободный человек, - заявил он. - Я никого не обижал. Одного я
прошу: чтобы меня оставили в покое. Я жил свободным и свободным умру. Я
никогда не сдамся.
- Значит, твои люди умнее тебя, - сказал молодой капитан. - Смотри,
вот они идут.
Кулау обернулся. Сверху двигалась страшная процессия: остатки его
племени со вздохами и стонами тащились мимо него во всем своем жалком
уродстве.
Но Кулау суждено было изведать еще большую горечь, ибо, поравнявшись
с ним, они осыпали его оскорбительной бранью, а старуха, замыкавшая
шествие, остановилась и, вытянув костлявую руку с когтями гарпии, оскалив
зубы и тряся головой, прокляла его. Один за другим прокаженные
перебирались через скалистую гряду и сдавались притаившимся в засаде
солдатам.
- Теперь ты можешь идти, - сказал Кулау капитану. - Я никогда не
сдамся. Это мое последнее слово. Прощай.
Дж. Лондон Кулау-прокаженный
( read more ) |
|
|
| Пошук |
[Лют. 7, 2010|09:35 pm] |
Гэты пошук прайшоў нашмат больш дынамічна і цікава, хаця вынікі дагэтуль не самыя лепшыя, затое мы пачалі "вліватся" у гульню.
І яшчэ перамаглі ў конкурсе малюнкаў, як мёртваму прыпарка, але прыемна. Пабывалі ў бамбасховішчы і я даведаўся пра адну ацкую заброшку.
Дзіўна хадзіць ноччу з ліхтарыкам па кватэрам руйнаваных дамоў, там застаюцца толькі сьцены, але і яны шмат распавядаюць пра сваіх колішніх жыхароў. Тут яшчэ застаецца цяпло жытла, а ты як некліканы госць.
ДА?! - малайцы!
upd
Собсна што гэта я.
Самая фішка была ў тым, што ў першым заданні трэба было адшукаць спартыўны комплекс з басеінам, баскетам, і футболам, тэлефон якога пачынаецца на 246, і там ёсць акцыя -20% Мы падзяліліся і аб'ездзілі 5 (пяць) басеінаў якія хоць трошкі падыходзілі пад гэтае апісанне, а апынулася што гэта недабудаваны паўразбураны спорткомплекс, ххххалера. Пра гэта і быў малюнак які перамог. |
|
|
| Harbata 0.6 |
[Лют. 6, 2010|02:40 am] |
Чамусці мяне заўжды прэ на вучобу калі неабходнасці ў ёй ўжо няма.
Сёння нарэшце сабраўся і наваяў праграмульку пра якую даўно марыў. І думаю не адзін я.
Карацей гэта Easy таймер для імбрычака які паведамляе пра тое, што ён закіпеў.
Асаблівая падзяка ![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif) sashakudin за вялізарную дапамогу ў стварэнні.
Асаблівасці праграммы:
* тры рэжыму працы
* хаваецца ў трэй пры націсканні на імбрычак
* некалькі кілаграмаў індыйскага коду
* просты інтэрфейс
< Спампаваць 385Kb > |
|
|
| прамень сьвятла |
[Лют. 4, 2010|04:44 pm] |
Дзіўна, што гэта было толькі летам. |
|
|
| Магілёў-горад кантрастаў |
[Лют. 2, 2010|08:01 pm] |
 ( Вандроўка )23-24 студзеня 2010 А, і яшчэ, усе напэўна ведаюць, што Магілёў гэта Магіла Льва, але мала хто ведае, што гэта зусім не гераічная гісторыя пра каханне і здраду |
|
|
| поўнач |
[Лют. 1, 2010|08:25 pm] |
Такі сьнег мне нагадвае... так бязумоўна ён мне нагадвае Сібір.
Калі там навалівае сьнегу то даводзіцца ў ім рабіць такія просекі вышынёй мо з паўтары метра і калі ты яшчэ зусім маленькі яны падаюцца дюжа глыбокімі, але ў іх сьценах можна рыць сапраўдныя танэлі.
Ці катацца з вялізарнай горкі на кавалке адмысловага цэлафану, памятаю неяк па вясьне мы выразалі цеплаізаляцыю паловы дома бо з яе было зручна рабіць караблікі.
Караблікі страгаліся нажом, апрацоўваліся наждачкай, ставіліся ветразі і самае галоўнае замест кіля ўтыкаўся кавалачак ляза для галення, а любы чалавек якому менш за 14 год ведае, што калі парэжашся лязом гэта ніколі не зажыве і ты памрэш, таму было страшнавата.
Але пра зіму, узімку там замярзае рака і па ёй ездзяць вялізарныя машыны Уралы, і ёсць яшчэ большыя на адмысловых дутых колах, на іх вельмі мякка ездзіць, больш за тое там ёсць нават насамрэчныя вялікія сьнегаходы. Маразы там дужа вялікія але адчуваюцца яны не так моцна, бо паветра сухое, ды і апранаюцца там інакш. Аднойчы мне нават давялося пры поўным парадзе заваліцца ў ванну з гарачай вадой, не па сваім жаданні канешне, але так бывае калі сутыкаюцца два упартых характара. |
|
|
| рамонак |
[Стд. 27, 2010|08:43 pm] |
ранак на планеце Маленькай Прынцэсы |
|
|
| Voodo peolpe |
[Стд. 22, 2010|04:58 pm] |
Сёння зранку так хацелася паспаць яшчэ трошкі і я пераканаў сваю сьвядомасць што сёння пятніца і мне не трэба на працу, праўда выпадкова зірнуўшы на моб ужо не мог з сабой змагацца бо там было ясна напісанна "22.01.2015 чацьверг" якога чорту я паверыў мобу які кажа што сёння 2015 год я ўжо не ведаю. Карацей па інэрцыі прыехаў на працу, пацалаваў замок і папёрся гуляць па горадзе, завітаў у кінатэатр "Піянер" там якраз быў ільготны сеанс на кіно "Вандроўка да цэнтру зямлі" (кінацтой)
Заля больш чым на палову запоўнілася гэтымі самымі піянерамі ці проста прадстаўнікамі школьнай грамадскасці дзесці ля 5 клясы. Для якіх напэўна і быў арганізаваны гэты сеанс. Перад фільмам мяне чакаў сюрпрайз, нейкая цётка выйшла на сцэну і праз мікрафон паведаміла нам, што калі ўжо прыйшло столькі піянераў. то напэўна яны будуць рады паглядзць пра сябе цікавыае кіно, і запусціла нейкую лажовую зомбапрапаганду, пры гэтым відыё палову часу тармазіла, і увогуле ацтой.
Я незадаволены. |
|
|
| лулу |
[Стд. 22, 2010|12:08 am] |
|
|
|
| и тогда мы опускаем руки на холодный пепел остывших костров |
[Стд. 20, 2010|10:47 pm] |
Жизнь - странная вещь. Много я думал, долго размышлял о ней, но с каждым днем она кажется мне все более непонятной. Почему в нас такая жажда жизни? Ведь жизнь - это игра, из которой человек никогда не выходит победителем. Жить - это значит тяжко трудиться и страдать, пока не подкрадется к нам старость, и тогда мы опускаем руки на холодный пепел остывших костров. В муках рождается ребенок, в муках старый человек испускает последний вздох, и все наши дни полны печали и забот. И все же человек идет в открытые объятия смерти неохотно, спотыкаясь, падая, оглядываясь назад, борясь до последнего. А ведь смерть добрая. Только жизнь причиняет страдания. Но мы любим жизнь и ненавидим смерть. Это очень странно!
"Мужество женщины" |
|
|
| Нарэшце. |
[Стд. 19, 2010|09:52 pm] |
Яны едуць да нас.
Я рад. Вельмі. Насамрэч. |
|
|
| Жаданне ? |
[Стд. 14, 2010|12:33 am] |
бо надзеі ніякай не маю . і нічога ў жыцці не трымае |
|
|
